India (2)

Terug naar India

2 maart 2019
De ochtend van mijn vertrek vooral in alle rust doorgebracht. Ik moest nog wel even de gehuurde scooter terugbrengen. Even gaan lunchen en rond 14.30 met de rode taxi naar het vliegveld. Dit keer kwam ik er niet zo goedkoop vanaf want ik moest BHT150 afrekenen. Heb het natuurlijk gedaan.
Voor mijn vertrek sloeg mijn telefoon uit. Was loeiheet. Dus, geen paniek. Af laten koelen en daarna weer opstarten. De laatste dagen was hij al meermalen wat aan de hete kant geweest en af en toe sloeg hij uit waarna hij al dan niet met mijn hulp weer opstartte.

Binnen een poep en een zucht was ik op het vliegveld. Easy ingecheckt en naar de gate. Zo groot is het vliegveld van Chiang Mai niet, dus 2 deuren door en je staat alweer bijna buiten. 🙂 Geintje.

Ook nu weer kreeg ik bij het inchecken te horen dat we zo’n 20 minuten vertraging hadden. En omdat ik door moest vliegen van Bangkok naar Mumbai kreeg ik maar liefst 2 herkenningsstickers op mijn blouse geplakt. Bij aankomst zou dan naar mij gezocht worden om op tijd te boarden. Ik had alle vertrouwen dat het goed zou komen.

De reis verliep voorspoedig. Weliswaar nog iets later vertrokken dan gedacht. Naast mij, seat 4D, zaten twee 50+ tortelduiven die waarschijnlijk net verliefd op elkaar waren geworden.

Militaire precisie

Omdat ik bijna helemaal vooraan ik het vliegtuig zat was ik zo buiten. Hé een moment van herkenning.
Beneden aan de vliegtuigtrap stond een vriendelijke dame te zwaaien met een blaadje met mijn naam en die van drie andere passagiers.
Wij werden apart gezet en hoefden niet, net als alle andere passagiers, in de grote bus. Wij werden opgehaald door een mini-van.

Nog net niet met rokende banden werden we naar het transitgebouw vervoerd. We moesten het meermaals op een rennen zetten om onze “sergeante” bij te kunnen houden. Ergens onderweg werd één van de passagiers door een “collega-sergeant” een andere richting op meegenomen.

Als een haas richting de scancontrole. Alles op de band, schoenen uit en fouilleren. Toen ik me omdraaide om weer verder te gaan was ik weer 2 passagiers kwijtgeraakt en mocht ik alleen met de “sergeant” mee.
Weer hollen geblazen. Aangekomen bij de boardinggate zei de “sergeant” mij gedag en gaf me mee aan een meneer met een walkie talkie in zijn hand.
Hup, de volgende mini-van in. Helemaal voor mij alleen. Met een paar minuten rijden kwamen we aan bij het vliegtuig. Nog geen 2 minuten later gingen de deuren dicht en kon de reis aanvangen.
Hoe bedoel je: “precies op tijd”!!! 🙂

Rare vogels die Indiërs

Ik denk dat het vliegtuig voor 90% vol zat met Indiërs. Aangekomen bij mijn plek – 18D – zat er een mevrouw op mijn plek. Wat achteraf haar man bleek te zijn zat aan het raam.

Beiden stonden op, de vrouw ging aan het raam zitten, de man in het midden van de rij. Stel je toch eens voor dat die “wilde neger” al dan niet per ongeluk zijn vrouw zou aanraken. Nou, van enige aantrekkingskracht was TOTAAL geen sprake. Lelijker heb je ze bijna niet.

We hebben ruim 4,5 uur naast elkaar gezeten. De man heeft geen woord tegen me gezegd. Blijkbaar had hij het te druk met zijn vrouw beschermen tegen al dat geweld van een buitenaards wezen, waarvan de herkomst niet goed te achterhalen was.

De klap

De hele middag en avond had ik gepoogd mijn mobieltje weer op te starten. Geen beweging in te krijgen. HEEEEEL vervelend, want daar staat alles in en op wat ik nodig heb om te bereiken, bereikt te worden, geld op te nemen, taxi te bestellen etc. etc.
Baalde als een stekker, want ik had toch bedacht om met een Uber taxi van het vliegveld naar het hotel te gaan. Nou dat ging mooi niet door. De “bestel-“app zit natuurlijk in mijn telefoon.
Maar, ik heb voor hetere vuren gestaan.

Van het vliegtuig naar de douane bleek net zo ver lopen te zijn als we gevlogen hebben vanaf Bangkok. Wat een pokke-eind. Waarschijnlijk wilden ze het vliegtuig, zo laat ‘s-avonds, snel bij de “stalling” hebben en mochten de passagiers lekker lopen.
De douane meneer was ook nog eens sjachie. Dan moest dit, dan miste dat. Maar goed, ik had nog een redelijk goede bui. TOTDAT ……

De bagageband bleef maar gaan. Heel veel koffers en dozen van half Bombay wat in het vliegtuig had gezeten. Behalve ….. jawel, die koffer van mij (en nog een meneer, indiër). Beiden transitters.

Na 30 – 45 minuten werden we naar een bali gebracht om ons beklag te doen. Formulier in 4-voud. Zes keer je paspoort laten zien. Alles moeten ze van je weten. “Meneer, wat is de waarde in de koffer?” Weet ik veel. $ 500 ?
Nee, dat kan niet, want je mag maar $ 350 (ik noem maar een bedrag) aan spullen hebben. “Kan mij het schelen, ik weet niet wat de waarde is. Dan zet je toch lekker $ 350 neer.”
Ik was ook te vermoeid om überhaupt na te denken wat er allemaal in de koffer zat.
Nadat een hele hoge mevrouw, met maar liefst 4 strepen op haar schouder, haar handtekening had gezet mochten we beiden het pand verlaten. Vrijwel met lege handen.
Ik had alleen mijn rugzak met laptop en wat kleine spullen bij me.

Over oplichting

Wat ik eigenlijk nooit doe, is op gebler van verkopers afgaan c.q daarop reageren. Wat mij ditmaal mankeerde weet ik niet goed. Zal wel het diepe verdriet zijn geweest van mijn koffer en mijn mobiel :).

Ik gaf aan dat ik inderdaad een taxi nodig had naar mijn hotel, Suba International. Dat is dan 500 Roepi (€ 6,- 🙂 ). Nog helemaal in de ban van de andere currencies heb ik het geweldige aanbod geaccepteerd.
Toen ik zag dat het geld in zijn borstzak verdween werd ik wakker, maar te laat.
Binnen 5,5 minuut, het was inmiddels zo’n 1.15am, was ik op de plaats van bestemming. Geweldig hotel overigens, hitech. Alles (lichten, deur openen, TV, internet etc. etc.) te bedienen via een tablet.

Ik heb wat geslapen, maar teveel adrenaline in mijn lijf, dus ik was vroeg weer wakker.

Richting Pune

3 maart 2019
Na het heerlijke ontbijt ben ik even gaan wandelen. Ik moest pinnen.
‘s-Nachts had ik natuurlijk niet veel gezien van de omgeving, maar nu had ik alle tijd en ruimte.
Eigenlijk wist ik weer waarom ik niet terug wilde naar India. Wat een vreselijk vies land. Alles wat je om je heen ziet en eventueel aan moet raken is smerig.
En wat een oorverdovende herrie. De hele dag en weg door. Dat getoeter, dat verkeer.

Onverrichter zake moest ik terugkeren van de ATM. Mijn “wereld -opnamemogelijkheid” was verlopen. En door mijn defecte mobiel kon/kan ik deze ook niet aanzetten. Vette pech dus.
Maar geen nood ik had nog genoeg cash om de rit naar Pune te betalen. Althans dat dacht ik. Buiten de normale ritprijs 1750 roepie ( voor 3,5 uur sturen; en daarna terug) moet ook nog tol betaald worden. Zo’n 350 roepie.
Te weinig cash dus om de driver te betalen.

Eenmaal in de mij bekende omgeving van Koregaon Park heb ik de driver laten stoppen om geld te kunnen wisselen bij een wisselkantoor. Ik had nog zo’n $ 100 in mijn portemetniks. Pffff, de rekening kon betaald worden.

Op naar het appartement, waar ik zo’n 20 minuten moest wachten op de sleutelhoudster. Die had ik vooraf moeten bellen, maar door mijn defecte telefoon lukte dat niet, want ik had geen telefoonnummer.
De bewaker heeft haar toen voor mij gebeld.

Daarna op een draf naar de telefoonwinkel. Mijn mobieltje moet zo snel mogelijk actief worden gemaakt. Ik ben benieuwd.

Alles is goed gekomen

In de telefoonwinkel heb ik Suresh, de eigenaar en telefoonspecialist, benadrukt hoe belangrijk het voor mij is dat de telefoon snel weer operationeel is. Hij begreep het, dacht ik.
Hij had 2 uur nodig om de reparatie uit te voeren en dan zou hij me bellen.
Nou, hij had een Surinamer kunnen zijn. 🙂 Begin van de avond had hij nog niet gebeld (6 uur later). Dus ben ik maar weer naar zijn shop gegaan.
Hij had al wat tests uitgevoerd, zei hij.
Drie maanden geleden had ik hem de batterij al laten vervangen. Ik stelde dus voor de oude batterij weer in het toestel te plaatsen, want die deed het destijds nog. Zo gezegd, zo gedaan.
Na ongeveer een uur wachten kon ik met een blij gezicht EN een werkende telefoon weer huiswaarts.

Ik snap waarom de goede man mij na 2 uur niet gebeld heeft. In dat uur dat ik daar zat, was het een komen en gaan. Af en toe kun je je kont niet keren in zijn winkel. De hele tijd komen er mensen met hun telefoonproblemen binnen.

Terwijl ik in de telefoonwinkel stond te wachten werd ik door Bangkok Air gebeld dat mijn koffer terecht was. De volgende dag/avond (maandag dus) zou deze bezorgd worden.

Huur betalen

4 maart 2019
Ik had door mijn telefoonperikelen nog geen geld kunnen pinnen. Maleni (de zaakwaarneemster van de huisbaas) en Rashmi (van het makelaarskantoor) stonden er toch op langs te komen. Gezellig.
We spraken af dat ik de volgende dag het geld aan hen zou betalen. Voor 2 maanden, want ik had met de tandarts afgesproken dat de gehele excersitie vóór 1 mei zou zijn afgehandeld.

Helaas, per dag krijg je maar 40.000 roepie uit de ATM. Veel te weinig. Rashmi komt nu elke dag 40.000 roepie halen tot de volledige huur is voldaan.

Tandarts, het vervolg

Na het vertrek van Maleni en Rashmi ben ik toch even in de verwenstand gedoken en ben ik naar de pedicuresalon gegaan. Mijn hielen zagen er namelijk niet uit.

En toen ….., naar de tandarts. Ik werd allerhartelijkst ontvangen. Het is zo’n lief mens. Je zou er bijna graag heengaan om gewoon al je tanden te laten trekken. (bijna gelukt bij mij overigens)

Ze was in eerste instantie heel tevreden over het herstel. Ik zal niet teveel in details treden, maar er werd heel wat geboord, pinnen ingebracht en een tweetal kleine ontstekingen verwijderd. Daarna hechtingen er in. Natuurlijk alles onder verdoving, maar dat hielp niet overal even goed.

Ik meen dat in mijn rechter onderkaak het bot ook niet voldoende was aangegroeid zodat ze wat bot elders vandaan heeft toegevoegd. (= wat ik uit haar verhaal begrijp overigens)

Een van haar assistenten werd er op uitgestuurd om medicatie voor mij te halen en een ijsje om alles af te koelen. Tevreden, maar met aardig wat pijn ging ik naar huis.

Eenmaal thuis werd ik onwel. Van de pijn. Nadat ik wederom pijnstillers had ingenomen ben ik ben op de bank in slaap gevallen. De rest van de avond ging het weer wat beter, maar toch heel veel geslapen.

Herstellende

5 maart 2019
Heel veel geslapen en mijn medicatieschema gevolgd. Even naar de lokale supermarkt om yoghert, Yakult en fruit te halen. En naar de ATM.
Rond 12.00 uur kwam Rashmi weer om de volgende betaling op te halen. Waarschijnlijk zag ze hoe beroerd ik er aan toe was. Ze bood aan rijst met dahl (zijn groene of gele erwten) voor me te maken. En … aardbeienmilkshake. Sloeg ik uitaard niet af.

Rond 17.00 uur was ze terug. De rijst met dahl was erg lekker. De milkshake SUPER.

Het gaat steeds beter. Geen pijn meer. En ik voel de krachten in mijn lijf weer langzaam toenemen. Ik ga alleen voor de hoogst noodzakelijke dingen nog naar buiten. Voor de rest blijf ik nu binnen en rust veel. Heerlijk.

De eerste week terug

Zoals ik reeds aangaf wilde ik het de eerste week lekker rustig aan doen. Herstellen van de kaakoperatie.
Alleen voor het hoognodige ben ik de deur uit gegaan. Boodschappen doen, telefoonwinkel, ommetje maken. En voor de rest gewoon binnen. Rusten, wat administratie, Netflixen en mensen kijken. Naast mijn appartement heb je namelijk een Joggerspark. Geopend tussen 7 tot 10 en van 16 to 20 uur. Mensen doen daar de meest bijzondere oefeningen (slaat vaak helemaal nergens op) en lopen als slachtvee rondjes in het park. Maar ze doen tenminste wat aan exercising. Het zal wel allemaal.

Dat ik nog niet helemaal hersteld was de eerste dagen werd pijnlijk duidelijk. Op een van de korte wandelingen die ik dacht te moeten doen, struikelde ik over de secuur geplaveide weg ( niet dus; alleen de lucht is hier strak), op mijn schouder. Ja, die geblesseerde.
Gelukkig viel het mee, de pijn en de schade. Sterker nog, ik had de indruk dat de val juist geholpen heeft de schouder iets mobieler te maken. Ik kreeg van “zeer bezorgde familieleden” dan ook het advies nog een paar keer op m’n platte gezicht te gaan. Dan was ik er zo vanaf. Lief van ze hé???? 🙂

Afvallen

“Wie mooi wil zijn moet pijn lijden”. Nou heb ik het voordeel dat ik al heel mooi ben :):), maar het was toch hard nodig om wat kilo’s kwijt te raken.
De hele exercitie met mijn gebit helpt in ieder geval ook enorm om de door mij gestelde doelen te behalen. Inmiddels ben ik zo’n 17-18 kg kwijt. En nog zeker 10kg te gaan.
Momenteel leef ik voornamelijk op yoghert, banaan, milkshake, water en fruitjuices. De kilo’s vliegen er natuurlijk vanaf. Nog even volhouden dus.

Al mijn kleding zit meer dan ruim, dus binnenkort, wanneer ik dicht bij mijn doelstelling ben, moet ik mijn gehele garderobe gaan vernieuwen. Ik heb ook extra gaten in mijn broekriemen moeten laten maken.

Medische molen

Naast de gebitsperikelen heb ik de fysiotherapiebehandelingen ook weer opgepakt. Die schouder moet gewoon weer helemaal in orde komen.
Drie keer per week mag ik me daar melden. Dr. Aatif Noor (ja, hij is dus gediplomeerd arts en fysiotherapeut) gaat dan aan de slag om de schouder weer helemaal mobiel te krijgen. We gaan het meemaken.

Onderweg naar Dr. Noor – ik was maar eens gaan lopen, ongeveer 30 minuten – ben ik gestopt bij NM Medical. Van de tandarts moest ik een dezer dagen een foto’s laten maken van mijn kaken/gebit. Dus ik naar binnen om een afspraak voor a.s. maandag te maken.
“Oh, it can be right away. Only 5 minutes”, kreeg ik te horen. Wel even 600 roepie (€ 7.60) aftikken ja.
Nou die 5 minuten waren wat overdreven, maar binnen een kwartier stond ik weer buiten met de foto’s in de hand. Ook weer gedaan.

Aanstaande dinsdag mogen de hechtingen in mijn mond er weer uit. Hopelijk kan ik dan weer gewoon voedsel eten. Een heerlijk biefstukje zou me best smaken. 🙂

De eerste twee weken

17 maart 2019
Erg veel valt er niet te melden over deze twee weken. Die hebben vrijwel volledig in het teken van rust en herstel gestaan.
Zoals reeds gemeld moesten de hechtingen er deze week uit. Voor het eerst bij de tandarts hier zonder pijn te hebben ervaren. Binnen 5 minuten was alles eruit en kon ik weer vertrekken.
De tandarts leek het ook druk te hebben want ik had de indruk dat ze door wat stress werd geplaagd. Echtgenoot en dochter zaten ook al in de wachtkamer op haar te wachten.
Morgen, 18 maart, moet ik voor controle bij haar terug. Ik ga ervan uit dat er geen noemenswaardige bevindingen zijn.

Naast de tandarts ben ik weer volop in behandeling bij de Fysio. Driemaal per week mag ik me bij hem vervoegen.
De schouder wordt dan behandeld en mag ik ook allerlei oefeningen doen om de rug weer wat sterker te maken.
Ik loop er elke keer heen en ook weer terug. 25 minuten stevige pas. Kom daar ook altijd behoorlijk bezweet aan. En dan mag ik dus nog (buik- en rugspier)oefeningen doen. Zwaar moet ik zeggen.
Maar in combi met mijn aangepaste voeding heeft mag het resultaat er dan ook zijn.

Afvallen?

Vroeger, lang geleden, was er een serie op TV: “The invisible man” . Nog even en je zult mij ook moeten zoeken 🙂 . Nee hoor, valt best mee.
In Chiang Mai (Thailand) stond ik in de “ik verwen mezelf stand” en heb toen een nieuwe broekriem gekocht. De verkoper heeft hem perfect op maat voor me gemaakt.
Bij aankomst in India had ik nog 3 gaatjes over. Inmiddels is er nog maar 1 gaatje over en zal ik de riem dus moeten laten inkorten.
Vandaag had ik voor het eerst dat ik, toen ik het gevaarte voorop dat voor buik moet doorgaan, dacht “yes, nog even en dan is de berg (vrijwel) weg”.

Ik denk dat het ook helpt dat ik nu veel meer slaap dan in NL. Mijn lijf krijgt wat meer rust om te herstellen.
Voordat ik India verlaat wil ik eigenlijk het Himalaya gebergte zijn kwijtgeraakt. Ik doe mijn best.

Wil ik met jullie delen

18 maart 2019
In mijn eerste verslag over India schreef ik dat ik in een appartement verbleef. Een complex met 7 woningen. Ik zit op de eerste etage met een ruim balkon en uitzicht op een prachtig park. Naar ik heb begrepen met hulp van de Rotary.

Elke ochtend en elke middag lopen er mensen oneindig veel rondjes in het park teneinde iets aan beweging te doen. De een rent alsof zijn/haar leven er vanaf hangt, de andere loopt alsof hij/zij pas de volgende eeuw het rondje af wil hebben. Je ziet sommige ook allerlei oefeningen doen. Mensen die yoga doen en zich in allerlei bijzondere houdingen weten te vouwen. En dan is er elke ochtend bejaardengym. Jammer dat ze elke ochtend eindigen met een onbedaarlijk gelach – hoort bij een soort lachtherapie – en het gehele park en omgeving vervuilen met een vreselijke pokkeherrie. Nou ja, ze bewegen.

Elke ochtend pleeg ik mijn ontbijt, incl. koffie, op het balkon te nuttigen en kijk ik mijn ogen uit naar de verrichtingen van de actieve Indiërs. Inmiddels ontstaat er van mijn zijde enige herkenning wie er dagelijks rondlopen. Niet zelden denk ik dan: “vrouwtje/mannetje wat doe jezelf aan?” Een gezwoeg van jewelste.

India heeft zoals gezegd ook een ander begrip van opruimen en de stad/wijk schoonhouden. In deel 1 liet ik jullie een initiatief zien met een zebrapad dat schoongeveegd werd.

Ik voeg er graag nog wat beelden aan toe.
De straat waarin ik verblijf is doodlopend. Vanuit mijn terras heb ik vrij uitzicht op het park, maar ook op de straat.
Vanochtend dacht ik: “ik moet het vastleggen”. Elke ochtend zie ik een vrouwtje de straat schoonmaken. Alle bladeren – ja we zitten in een groen en boomrijk gebied – worden bijeengeveegd. Opruimen gaat niet in een (vuilnis-)zak. Nee, gewoon over de schutting. Dan is het een probleem geworden van iemand anders. In dit geval, de onderhoudsdienst van ons mooie park. Lachen toch? Maar ook wel een beetje triest.

En dan ook nog dit. De steden in India hebben een grote mate van luchtverontreiniging. Daar willen ze wat aan doen. Denk ik.
Op mijn wandeling naar de fysio kom ik er elke keer langs. Maar pas vandaag viel het me op. Het is 37 graden dus ik liep wat langzamer en had meer tijd om rond te kijken. En waar viel mijn oog op? Een “pollution testing centre” . De eerste gedachte die bij mij opkwam was, het centre op zich is al voldoende pollution. Wat een barrel.
Er hangen wat slangetjes uit en een mannetje ligt er altijd in te slapen. Apparatuur heb ik er niet in gezien. Dus zal me niet verbazen als het allemaal “voor het oog van India” is. Nep dus.

Bijzondere dagen

Wanneer je voor langere tijd vertrekt, zeker naar mooie warme oorden, krijg je steevast te horen: “Ik kom je wel opzoeken hoor, gezellig”. Goed bedoeld, maar in de praktijk loopt het toch vaak anders. Het idee verwatert, niemand komt.
Kun je mensen ook niet kwalijk nemen. De wereld draait door en iedereen gaat weer gewoon aan het werk.

Voor mijn vertrek hadden Margriet en Yvonne, beiden lid van mijn ontbijtclub Conn-X-e, aangegeven dat zij een rondreis door Noord-India zouden maken. Wanneer het te regelen was konden we wellicht een paar dagen optrekken. Ben ik natuurlijk altijd voor in. We hielden daarom ook het contact “warm”.

Na mijn terugkeer in India en hun aankomst hebben we de agenda’s op elkaar gelegd en besloten om van 19 – 22 maart elkaar te ontmoeten. In Jaipur (Noord India). Zo gezegd, zo gedaan. Maar …. klein obstakeltje 🙂 🙂

Ticket naar Jaipur

Om bij de dames te komen moest ik een vliegticket boeken. Het is namelijk twee uur vliegen vanaf Pune.
Los van het gegeven dat de website en de app van AirAsia vreselijk is en tergend langzaam had ik een veel groter probleem.

Tijdens de problemen met mijn telefoon ben ik op onverklaarbare wijze mijn simkaart kwijtgeraakt. Nergens te vinden. Gevolg – en ik zal jullie de details besparen – was dat ik geen betalingen meer kan doen met mijn creditcard.
Ik heb contact gezocht met de telefoonprovider, geen oplossing. Ik heb contact gehad met de bank, geen oplossing.
Je kunt hiermee zien hoe afhankelijk we zijn geworden van protocollen en systemen. Je kunt verrekken als je in de problemen zit, want afwijken van een protocol/systeem is er niet meer bij. Menselijk denken wordt gewoonweg uitgeschakeld. Maar goed, ik maak me er maar niet meer druk over.

Ik ben zo’n beetje 1,5 dag bezig geweest om een ticket te regelen. Elke keer kwam er een andere aap uit de mouw.
Uiteindelijk bracht de creditcard van mijn lieve zusje de verlossing. Samen, aan de telefoon, hebben we de betaling kunnen verrichten, zodat ik op 19 maart jl. naar de dames kon vliegen. Gelukkig.

Ik heb toen ook maar gelijk een kamer in hetzelfde hotel van de dames geboekt. Wel zo gemakkelijk.

Naar Mandawa Haveli Hotel

19 maart 2019
De vlucht naar Jaipur verliep zonder problemen. Bij aankomst kon ik linea recta naar buiten want ik had alleen een rugzak bij me met schoon goed en mijn laptop (hulp in bange dagen 🙂 ).

Bij elk vliegveld in Azië tref je ze, de heren van de pre-paid taxi. Kom je ze tegen, snel je hoofd omdraaien, niet luisteren en doorlopen.
Ik had, geleerd van een eerdere ervaring, eerst maar eens gekeken wat ik met Uber moest betalen. Voor 138 roepie kon de rit worden bezegeld. Echter, momenteel geen taxi beschikbaar.
Omdat ik toch langs de pre-paid taxi liep en dus werd aangesproken, toch maar even geluisterd wat het grapje me zou kosten. Hevig overleg en doen alsof ze niet wisten waar het hotel was – ver weg natuurlijk – kwamen ze uit op “slechts” 350 roepie. Koopje zou je zeggen. Toch?
Je snapt dat ik, nadat ik hen gemeld heb dat ze niet goed wijs zijn, ben doorgelopen.

Even verderop stond een Tukje helemaal alleen. Kordaat ben ik er op afgestapt. De onderhandelingen begonnen bij 300 roepie. Ik bood 150.
Uiteindelijk zakte hij naar 220 en ik steeg naar 200. Je raad het al, ik won. Bij aankomst bij het hotel wilde hij nog steeds 220 roepie, maar ik drukte hem 200 in de hand en liep vervolgens weg.
In de verte hoorde ik weliswaar een hoop gemompel en 220, maar ik versta geen Hindi, dus einde aandacht. De groeten.

Het feest kon beginnen

Toen ik de binnenplaats van het hotel opkwam zag ik de beide dames van hun drankjes genieten op het terras. José, een vriendin van de dames, was even naar de kamer. Het was een warm welkom/weerzien.
Toch eerst maar even gaan inchecken. Kamer 102. Er bleek echter in de boeking geen ontbijt te zijn inbegrepen, dus maar gelijk bijgeboekt.

Zo’n 20 minuten later begon de eerste gezamenlijke tocht al. Shyam, de driver van de dames, bracht ons naar een voorstelling in het Amber Fort. Een licht en soundshow. Heel indrukwekkend over de geschiedenis van Jaipur. Het duurde volgens Shyam exact 52 minuten.

Om de inmiddels opgekomen honger te stillen heeft Shyam ons afgezet bij een restaurant. We hebben heerlijk gegeten, voor een prikkie. Tijd om naar het hotel te gaan.

Dag 2 Jaipur

20 maart 2019
Al vroeg stond driver Shyam klaar om ons op te halen. Ook Mr. Singh, de lokale gids, was van de partij.
Eerst maar eens naar het windpaleis, Hawa Mahal. Een paleis uit 1799 waar de haremvrouwen van de toemalige Maharadja de mogelijkheid kregen de jaarlijkse parade gade te slaan, zonder zelf gezien te worden.
En toen door naar het Amber Fort. We waren er gelukkig vroeg (9.00 uur) want het was later op de dag een gekkenhuis. Een uitgebreide rondleiding viel ons ten deel. Zie foto’s.
Tijdens de rondleiding vertelde Mr. Singh over de Maharadja die hier gewoond had met vele echtgenotes en meer dan 100 concubines. Gezamenlijk besloten we daarom mij voor de rest van de dagen tot Maharadja te kronen met 3 “geheime concubines”. Margriet, Yvonne en José. Echte Indiase namen.

In het reisschema van de dames was een rit op de olifant opgenomen. Ging gelukkig niet door. De gids bleek niet op de hoogte, dus toen we er naar vroegen was het te laat. Voor ons geen probleem, want geen van ons had het op een bucketlist staan.
Aansluitend even gestopt bij het waterpaleis. Helaas niet (meer) bewoond. Het wordt nu bewaakt door 3 koeien (zie foto).

Indrukwekkend was onze volgende stop, de Jantar-Mantar. Zeer vernuftige astrologische bouwwerken uit de 18e eeuw. Het was des te interessanter omdat Mr. Singh ons erg veel over kon vertellen. Wat wist de goed man veel. Trouwens ook van het Amber Fort.

De volgende stop was – ja ja, het hoort erbij – bij een fabriek waar ze tapijten maken en kleding “printen”. Na een uitleg en eigen probeersel, werden we meegenomen naar de toonzaal. Alleen kijken, geen verplichting tot kopen. Ja ja ….
De dames werd ook aangeboden zich te verkleden in een sari. En ja hoor, ze zagen er prachtig uit.

Maar de verleiding was te groot. Er werden vele mooie tapijten getoond. En daar zat hij bij. Yvonne deed een uitstekende deal en vertrok met een prachtig mooi blauw tapijt. Keurig netjes opgevouwen, formaat damestas. Ja, ik weet het vele dames, vele maten. Laten we zeggen een gemiddelde, waar je je hele garderobe in kan stoppen. 🙂

Kleding kopen voor Holy Festival

Hij bracht ons ook nog even naar een winkeltje waar we witte kleding konden kopen voor het Holy Festival. Helaas, veel te duur. Wij gebruiken de witte kleding slechts voor 1 dag, dus we waren op zoek naar budgetprijzen. Een ander winkeltje had ze ook niet, maar er werd snel een meneertje op pad gestuurd om een lading te halen. Binnen een paar minuten was hij terug. In de tussentijd werden wij aan de praat gehouden door allerlei andere kleuren en vormen van kleding te laten zien. Ook hier niet geslaagd. Nog veel duurder.

Door mijn erg brede schouder en mijn enorme spierballen 🙂 🙂 , was mijn maat nergens te krijgen. Dus ik in dubio wat te doen. Een t-shirt zoals de dames adviseerden of een mooie blouse. Uiteindelijk zou het de volgende dag de eerste optie worden, een T-shirt.

Na een nogal uitgebreide wandeling te hebben gemaakt – we hadden de afstand ontzettend onderschat en waren afgedraaid van de dag – zijn we met de TukTuk naar het hotel gegaan. Even rusten en bijkomen.

De start van het Holy Festival

Nog vermoeid van de hele dag besloten we het dinner in het hotel te nuttigen. Wel zo makkelijk en nog lekker ook.

Ons was verteld dat ‘s-avond de activiteiten rond het Holy Festival zouden beginnen. Ook voor het hotel zou het een en ander te zien zijn. Nou, voor het hotel waren we heel snel uitgekeken. We besloten daarom naar het centrum te lopen, zo’n 10 minuten vanaf het hotel.

Daar gebeurde er tenminste wat. Overal brandstapels. Mensen die af en aan liepen. Scooters schoten alle kanten op. Veel politie op de been. Een gezelligheid van jewelste. Iedereen was vrolijk, geen onvertogen woorden – we verstonden het toch niet 🙂 . We kregen meermaals een snackje aangeboden van de plaatselijke snackjesmaker. Heerlijk.

En toen begon het feest. De brandstapels werden in de fik gestoken. Met een fakkel reden ze op de scooter van de ene naar de andere brandstapel en stoken ze aan. Prachtig om te zien. Maar bloody hot.
Vlakbij waar wij stonden hadden ze de brandstapel onder electriciteitsdraden geplaatst. Niemand die er wat van zei. De politie stond erbij en keek er naar. Ze vonden het allemaal best. Je snapt dat de bedrading het niet heeft gehouden. Na enige tijd was de verlichting in het hele blok uitgevallen. De aanwezig brandweer heeft nog wel even gekeken, maar dat was het dan ook. En niemand die er verder een probleem van maakte.

We zijn toch maar op tijd naar huis gelopen. Morgen een zware dag.

Poppet on a string

Toch, bij aankomst in het hotel werden we uitgenodigd naar een poppenspel te kijken. Eigenlijk hadden we daar helemaal geen zin in. Maar zittend op het terras bleven vader en zoon om ons heen hangen.
Ik dacht slim te zijn en voor te stellen wat foto’s te maken die ik naar NL zou sturen. Naar mijn gigantische netwerk (hahaha).

De vader, laten we hem maar Ram noemen, deed zijn uiterste best om zich bij Margriet te verontschuldigen voor hun opdringerige gedrag. Als compensatie kregen zowel Margriet als ik een handgemaakte pop. Geen denken aan het niet te accepteren.

Maar toen ik vertelde over mijn poging reclame te maken in “mijn netwerk” kreeg ik er nog eens twee mee. Een beetje teveel van het goede. Maar teruggeven was geen optie.
Mijn telefoonnummer werd genoteerd en ze moesten ook gelijk, met mijn telefoon, bellen naar een oom. Die zou als tussenpersoon fungeren en wilde mij daarom ook even spreken en kennismaken.
Ik dacht: “mijn hemel, waar ben ik aan begonnen?” . Wel heb ik ze duidelijk gemaakt dat het eventjes gaat duren voor ik weer contact zoek en niet elke dag over de voortgang gebeld wil worden.
Omdat ik er geen vertrouwen in heb is het telefoonnummer van oomlief keurig geblokkeerd. Hopelijk geen last meer van.
Trouwens, ze kunnen nu bellen wat ze willen, mijn oude Indiase nummer is uit de lucht.

Happy Holy

21 maart 2019
Shyam zou ons om 9.30 uur ophalen, op een feestterrein afzetten en ons rond 13.30 uur weer oppikken. Ik had geen flauw idee wat de dag ons brengen zou. Ik had mijn witte T-shirt aan, de dames een witte Holy jurk. Van Shyam kregen we allemaal een Holy hoedje. Het feest kon beginnen.

We werden bij een terrein afgezet. Al behoorlijk druk. Iedereen vrolijk en wenste je Happy Holy (gelijk aan Gelukkig Nieuwjaar schat ik in). Als het even kon – je had overigens geen keuze – werd je besmeurd met een kleurtje in je gezicht. Of ze gooiden het gewoon naar je toe, op je kleding.
Margriet had wat gebrek aan richtingsgevoel en gooide het recht in de ogen van Yvonne. Gevolg: enkele minuten moest de “lamme” (Margriet) de “blinde” (Yvonne) begeleiden en haar ogen afspoelen met water.
Maar, het was gezellig. Uiteindelijk ontzettend druk. Heel veel muziek en vrolijke, vriendelijke mensen. Iedereen besmeurd met alle kleuren van de regenboog.

We hadden onderhand, door al het gehos en gedoe, trek gekregen in iets te eten en te drinken. Inmiddels al bij twaalven. Op het terrein zelf was er niets te krijgen. Dus wij van het terrein af.

Na lang zoeken vonden we eindelijk een tentje waar we even rustig konden zitten – we hadden inmiddels ook al stalpoten – en een drankje konden doen. Verse juices, wel te verstaan. Heerlijk en het kostte vrijwel niets. Ook even een heet hapje genomen. In het tentje werden dingetjes – platgeslagen deegballen – gebakken. Met een sausje, heet als het vuur van de vorige avond, werd het gegeten. Eenmaal klaar met deze intermezzo keerden we terug naar het feestterrein.

Maar al snel waren we het er over eens dat we er klaar mee waren. Moe gestreden. We wilden eigenlijk, net als vele anderen die het terrein verlieten, terug naar het hotel. Helaas, we moesten toch op onze Shyam, de chauffeur, wachten. Slimme Margriet had haar telefoon niet meegenomen, dus we konden hem ook niet bellen om ons eerder op te pikken. In en in verdrietig namen wij plaats op een stoeprand, net even buiten het feestterrein. We mochten met onze bonte versieringen namelijk ook nergens naar binnen. Snap ik wel. Die kleurtjes maken een pestbende.

Even voor het beeld: 3 blanke concubines en 1 soms op een Indiër lijkende halve neger. Zittend op een stoeprand. Van top tot teen in alle kleuren van de regenboog, met een Holy hoedje op.

Koninklijke aanbidding

Het begon heel onschuldig. Een jongeman vroeg vriendelijk of hij met ons op de foto mocht. Aangezien we, ondanks de vermoeidheid, in een opperbeste stemming waren hebben we ingestemd. En toen nog één, en nog één.
Op een gegeven moment waren we volledig omsingeld door allemaal jongelui die met ons op de foto wilden. We hebben gebeden dat Shyam eerder zou komen. Helaas. We moesten ons lot aanvaarden.
Op een gegeven moment was het zooo komische om te zien dat we alle vier in lachen uitbarstten. Wat gebeurt er hier. Het leek wel een Koninklijke verering. Waar hadden we dit aan verdiend? En iedereen moest ons ook nog eens insmeren. Geen plekje bleef onbedekt met kleurstof.
Later, in de douche, vonden we allemaal kleurstof op plekken die niet voor iedereen toegankelijk zijn :).

Dit was uiteindelijk een groter feest dan de uren daarvoor. En de jongemannen hadden er ook een enorme lol in. Dit hadden we gewoon moeten filmen, zelf ook foto’s moeten maken. Helaas, er gebeurde teveel en te snel. We waren te druk met ervan te genieten.
Toen we uiteindelijk Shyam zagen, zetten we het op een holletje om zo snel mogelijk te ontsnappen aan deze vorm van aanbidding. Terug naar het hotel. We waren kapot.

‘s-Avonds kwamen we niet verder dan even lopen naar een restaurantje in het centrum waar we heerlijk hebben gegeten. Terug naar het hotel om uit te buiken en bij te komen van deze belevenissen. En …. alvast een beetje afscheid te nemen van elkaar. De volgende morgen zouden de dames al vroeg weer vertrekken naar hun volgende bestemming.

Maar eerst …. een korte video opnemen voor de thuisblijvers van Conn-X-e, mijn ontbijtclub.

Dagelijkse routine

22 maart 2019
Het is afgelopen met de pret. Mijn 3 “geheime concubines” ( Margriet, Yvonne en José) werden al vroeg opgehaald. Voor het ontbijt heeft Yvonne, de natuurgeneester, voor de 2e keer mijn schouder behandeld. En wel met verbluffend resultaat. Bijna al strak omhoog. Dankjewel Yvonne.

Na het ontbijt was het dan toch ECHT afgelopen. Innige omhelzingen, dankwoorden, kussen hebben we uitgewisseld. Het waren GEWELDIGE DAGEN.
Het is bijzonder te noemen. We zijn 3 dagen met elkaar opgetrokken. Het was zo bijzonder en intens. Het afscheid met Shyam werd hem ook bijna te machtig. Ik bleef achter. Wachtend tot ik ‘s-middags naar het vliegveld kon. Mijmerend, nagenietend.

Terug naar de dagelijkse routine.
Wandelingetje hier, wandelingetje daar. Boodschapjes doen. Naar de fysio 3x per week.
Ik zit momenteel gewoon mijn tijd uit in Pune. Alles heb ik inmiddels wel gezien. Door het overlijden van de vader van de tandarts kan ik nu ook geen tussentijdse reisjes boeken. Eerst even wachten op haar terugkomst en kijken hoe de agenda er uit komt te zien.

Geen internet

26 maart 2019
Zit je je lekker te vervelen en ga je een beetje internetten, het nieuws in NL en de rest van de wereld bestuderen, valt ineens de verbinding weg. Met de vermelding: “deze simkaart wordt niet ondersteund”.
Geen paniek, in NL hebben we ook met enige regelmaat een storing bij de netwerken. Dus ik dacht: “we zijn straks, na de storing, vast weer in de lucht”.
Het duurde en duurde, dus ben ik toch maar even naar “mijn” telefoonmannetje (Suresh) gewandeld.

Tot mijn stomme verbazing bleek dat Vodafone India een policy hanteert om eens in de zoveel tijd – zonder voorafgaande waarschuwing – nummers uit de lucht te halen. Of je nu gebruikt of niet, maakt niet uit. Gewoon ERUIT. Belachelijk gewoon.
Bij terugkomst in India had ik net ook mijn tegoed voor 3 maanden betaald. Jammer dus.

Ik kreeg voor tijdelijk gebruik een simkaart van Suresh. En na 2 dagen was ik weer online.
Voor iedereen, ik ben dus weer bereikbaar.

Niet zoveel te melden

5 april 2019
Het is alweer enige tijd geleden dat ik jullie iets zinnigs/noemenswaardig te melden had. Nou…., dat is niet veranderd.

Ik zit nu alweer zo’n 5 weken in Pune, India. De omgeving ken ik nu wel.
Van de tandarts heb ik nog niets gehoord, althans niet dat ze weer aan de gang is en in staat verder te gaan met de herstelwerkzaamheden.
We hebben wel contact gehad over de aanzienlijke nota die ik moet gaan betalen, maar verder dan dat ….

Daarnaast is het bloedheet in Pune. Temperaturen van rond de 40 graden worden dagelijks gehaald. Dus lekker buiten wandelen is ook niet bepaald een feest. Na 2 minuten gutst het zweet langs je lijf.
Toch, ik hou vol. Drie keer per week naar de fysio. Lopend. Een half uur heen, een half uur terug.
Tegenwoordig aansluitend ook nog even een tweetal rondjes in het park en als een bejaarde op een bankje zitten en naar de mensen kijken. Zoals eerder gememoreerd met de meest vraagtekens zettende oefeningen. Maar veelal gewoon in de rondte lopen, achter hun eigen staart aan.

Ik moet iets verzinnen

Als ik aanstaande maandag nog niets heb gehoord van de tandarts ga ik haar toch maar weer eens contacten. Ik wil weten wanneer ik de volgende uitdaging aan moet gaan en welke deze dan is.

Dat wetend kan ik bepalen of ik tussentijds nog even wegga, ergens anders in India. Daarbuiten kan ff niet meer. Ik las namelijk ergens dat je per jaar slechts 2x India mag binnenkomen.
Er is nog genoeg te zien in India, dus wat mij betreft totaal geen probleem.
Op mijn lijstje staan nog New Dehli, Agra en het zuiden van India.
Het laatste wil ik eigenlijk combineren met een bezoek aan Sri Lanka.

Allemaal dromen nu ik hersencapaciteit over heb. Ik laat het t.z.t. nog weten wat het wordt.

Naar de markt

11 april 2019
Inmiddels heb ik contact gehad met de tandarts en mag ik 1 mei voor de vervolgbehandeling bij haar verschijnen. Nog even volhouden dus.

Tot die tijd moeten we toch ook wat eten. Dus ik het plan opgevat naar de markt te gaan. Bij Tripadvisor had ik gelezen dat er een bijzondere markt was, Phule Market. (achteraf bleek dat ik er al eerder was geweest).

Ik naar de TukTuk-meneer op de hoek van de straat. Ja, hij zou me wel even brengen. Onderweg had ik al zoiets van: gaat dit wel goed, maar liet het maar gebeuren.
En ja hoor, ik werd bij een markt afgezet. Blij als een kind was ik. Nou ja, blij.
De markt was een armzalig klein marktje met veel van niks. Groente en wat fruit. Dit was duidelijk niet Phule Market.

Een flinke wandeling

Nadat ik die “enorme” markt had bekeken ( zegge en schrijven 1 minuut) toch maar even Google Maps geraadpleegd.
De markt waar ik dus heen wilde was “maar” 30 minuten lopen. Zo gek als ik ben, in de bloedhitte van 40 graden, toch maar de uitdaging aangegaan.
Je komt dan ook van alles tegen onderweg.

Onderweg nog even gestopt voor een mangojuice á 10 roepie, erg lekker. Ik heb het gehaald en ben op mijn gemakje nog even gaan rondwandelen en kwam tot de ontdekking dat ik deze omgeving in mijn eerdere verblijf in Pune reeds had bezocht. Tja, al die namen ook.
Na een uurtje in de rondte wandelen toch maar weer een TukTukmeneer opgezocht en richting huis. Gewoon in de eigen omgeving boodschappen doen.