India (2)

Terug naar India

2 maart 2019
De ochtend van mijn vertrek vooral in alle rust doorgebracht. Ik moest nog wel even de gehuurde scooter terugbrengen. Even gaan lunchen en rond 14.30 met de rode taxi naar het vliegveld. Dit keer kwam ik er niet zo goedkoop vanaf want ik moest BHT150 afrekenen. Heb het natuurlijk gedaan.
Voor mijn vertrek sloeg mijn telefoon uit. Was loeiheet. Dus, geen paniek. Af laten koelen en daarna weer opstarten. De laatste dagen was hij al meermalen wat aan de hete kant geweest en af en toe sloeg hij uit waarna hij al dan niet met mijn hulp weer opstartte.

Binnen een poep en een zucht was ik op het vliegveld. Easy ingecheckt en naar de gate. Zo groot is het vliegveld van Chiang Mai niet, dus 2 deuren door en je staat alweer bijna buiten. 🙂 Geintje.

Ook nu weer kreeg ik bij het inchecken te horen dat we zo’n 20 minuten vertraging hadden. En omdat ik door moest vliegen van Bangkok naar Mumbai kreeg ik maar liefst 2 herkenningsstickers op mijn blouse geplakt. Bij aankomst zou dan naar mij gezocht worden om op tijd te boarden. Ik had alle vertrouwen dat het goed zou komen.

De reis verliep voorspoedig. Weliswaar nog iets later vertrokken dan gedacht. Naast mij, seat 4D, zaten twee 50+ tortelduiven die waarschijnlijk net verliefd op elkaar waren geworden.

Militaire precisie

Omdat ik bijna helemaal vooraan ik het vliegtuig zat was ik zo buiten. Hé een moment van herkenning.
Beneden aan de vliegtuigtrap stond een vriendelijke dame te zwaaien met een blaadje met mijn naam en die van drie andere passagiers.
Wij werden apart gezet en hoefden niet, net als alle andere passagiers, in de grote bus. Wij werden opgehaald door een mini-van.

Nog net niet met rokende banden werden we naar het transitgebouw vervoerd. We moesten het meermaals op een rennen zetten om onze “sergeante” bij te kunnen houden. Ergens onderweg werd één van de passagiers door een “collega-sergeant” een andere richting op meegenomen.

Als een haas richting de scancontrole. Alles op de band, schoenen uit en fouilleren. Toen ik me omdraaide om weer verder te gaan was ik weer 2 passagiers kwijtgeraakt en mocht ik alleen met de “sergeant” mee.
Weer hollen geblazen. Aangekomen bij de boardinggate zei de “sergeant” mij gedag en gaf me mee aan een meneer met een walkie talkie in zijn hand.
Hup, de volgende mini-van in. Helemaal voor mij alleen. Met een paar minuten rijden kwamen we aan bij het vliegtuig. Nog geen 2 minuten later gingen de deuren dicht en kon de reis aanvangen.
Hoe bedoel je: “precies op tijd”!!! 🙂

Rare vogels die Indiërs

Ik denk dat het vliegtuig voor 90% vol zat met Indiërs. Aangekomen bij mijn plek – 18D – zat er een mevrouw op mijn plek. Wat achteraf haar man bleek te zijn zat aan het raam.

Beiden stonden op, de vrouw ging aan het raam zitten, de man in het midden van de rij. Stel je toch eens voor dat die “wilde neger” al dan niet per ongeluk zijn vrouw zou aanraken. Nou, van enige aantrekkingskracht was TOTAAL geen sprake. Lelijker heb je ze bijna niet.

We hebben ruim 4,5 uur naast elkaar gezeten. De man heeft geen woord tegen me gezegd. Blijkbaar had hij het te druk met zijn vrouw beschermen tegen al dat geweld van een buitenaards wezen, waarvan de herkomst niet goed te achterhalen was.

De klap

De hele middag en avond had ik gepoogd mijn mobieltje weer op te starten. Geen beweging in te krijgen. HEEEEEL vervelend, want daar staat alles in en op wat ik nodig heb om te bereiken, bereikt te worden, geld op te nemen, taxi te bestellen etc. etc.
Baalde als een stekker, want ik had toch bedacht om met een Uber taxi van het vliegveld naar het hotel te gaan. Nou dat ging mooi niet door. De “bestel-“app zit natuurlijk in mijn telefoon.
Maar, ik heb voor hetere vuren gestaan.

Van het vliegtuig naar de douane bleek net zo ver lopen te zijn als we gevlogen hebben vanaf Bangkok. Wat een pokke-eind. Waarschijnlijk wilden ze het vliegtuig, zo laat ‘s-avonds, snel bij de “stalling” hebben en mochten de passagiers lekker lopen.
De douane meneer was ook nog eens sjachie. Dan moest dit, dan miste dat. Maar goed, ik had nog een redelijk goede bui. TOTDAT ……

De bagageband bleef maar gaan. Heel veel koffers en dozen van half Bombay wat in het vliegtuig had gezeten. Behalve ….. jawel, die koffer van mij (en nog een meneer, indiër). Beiden transitters.

Na 30 – 45 minuten werden we naar een bali gebracht om ons beklag te doen. Formulier in 4-voud. Zes keer je paspoort laten zien. Alles moeten ze van je weten. “Meneer, wat is de waarde in de koffer?” Weet ik veel. $ 500 ?
Nee, dat kan niet, want je mag maar $ 350 (ik noem maar een bedrag) aan spullen hebben. “Kan mij het schelen, ik weet niet wat de waarde is. Dan zet je toch lekker $ 350 neer.”
Ik was ook te vermoeid om überhaupt na te denken wat er allemaal in de koffer zat.
Nadat een hele hoge mevrouw, met maar liefst 4 strepen op haar schouder, haar handtekening had gezet mochten we beiden het pand verlaten. Vrijwel met lege handen.
Ik had alleen mijn rugzak met laptop en wat kleine spullen bij me.

Over oplichting

Wat ik eigenlijk nooit doe, is op gebler van verkopers afgaan c.q daarop reageren. Wat mij ditmaal mankeerde weet ik niet goed. Zal wel het diepe verdriet zijn geweest van mijn koffer en mijn mobiel :).

Ik gaf aan dat ik inderdaad een taxi nodig had naar mijn hotel, Suba International. Dat is dan 500 Roepi (€ 6,- 🙂 ). Nog helemaal in de ban van de andere currencies heb ik het geweldige aanbod geaccepteerd.
Toen ik zag dat het geld in zijn borstzak verdween werd ik wakker, maar te laat.
Binnen 5,5 minuut, het was inmiddels zo’n 1.15am, was ik op de plaats van bestemming. Geweldig hotel overigens, hitech. Alles (lichten, deur openen, TV, internet etc. etc.) te bedienen via een tablet.

Ik heb wat geslapen, maar teveel adrenaline in mijn lijf, dus ik was vroeg weer wakker.

Richting Pune

3 maart 2019
Na het heerlijke ontbijt ben ik even gaan wandelen. Ik moest pinnen.
‘s-Nachts had ik natuurlijk niet veel gezien van de omgeving, maar nu had ik alle tijd en ruimte.
Eigenlijk wist ik weer waarom ik niet terug wilde naar India. Wat een vreselijk vies land. Alles wat je om je heen ziet en eventueel aan moet raken is smerig.
En wat een oorverdovende herrie. De hele dag en weg door. Dat getoeter, dat verkeer.

Onverrichter zake moest ik terugkeren van de ATM. Mijn “wereld -opnamemogelijkheid” was verlopen. En door mijn defecte mobiel kon/kan ik deze ook niet aanzetten. Vette pech dus.
Maar geen nood ik had nog genoeg cash om de rit naar Pune te betalen. Althans dat dacht ik. Buiten de normale ritprijs 1750 roepie ( voor 3,5 uur sturen; en daarna terug) moet ook nog tol betaald worden. Zo’n 350 roepie.
Te weinig cash dus om de driver te betalen.

Eenmaal in de mij bekende omgeving van Koregaon Park heb ik de driver laten stoppen om geld te kunnen wisselen bij een wisselkantoor. Ik had nog zo’n $ 100 in mijn portemetniks. Pffff, de rekening kon betaald worden.

Op naar het appartement, waar ik zo’n 20 minuten moest wachten op de sleutelhoudster. Die had ik vooraf moeten bellen, maar door mijn defecte telefoon lukte dat niet, want ik had geen telefoonnummer.
De bewaker heeft haar toen voor mij gebeld.

Daarna op een draf naar de telefoonwinkel. Mijn mobieltje moet zo snel mogelijk actief worden gemaakt. Ik ben benieuwd.

Alles is goed gekomen

In de telefoonwinkel heb ik Suresh, de eigenaar en telefoonspecialist, benadrukt hoe belangrijk het voor mij is dat de telefoon snel weer operationeel is. Hij begreep het, dacht ik.
Hij had 2 uur nodig om de reparatie uit te voeren en dan zou hij me bellen.
Nou, hij had een Surinamer kunnen zijn. 🙂 Begin van de avond had hij nog niet gebeld (6 uur later). Dus ben ik maar weer naar zijn shop gegaan.
Hij had al wat tests uitgevoerd, zei hij.
Drie maanden geleden had ik hem de batterij al laten vervangen. Ik stelde dus voor de oude batterij weer in het toestel te plaatsen, want die deed het destijds nog. Zo gezegd, zo gedaan.
Na ongeveer een uur wachten kon ik met een blij gezicht EN een werkende telefoon weer huiswaarts.

Ik snap waarom de goede man mij na 2 uur niet gebeld heeft. In dat uur dat ik daar zat, was het een komen en gaan. Af en toe kun je je kont niet keren in zijn winkel. De hele tijd komen er mensen met hun telefoonproblemen binnen.

Terwijl ik in de telefoonwinkel stond te wachten werd ik door Bangkok Air gebeld dat mijn koffer terecht was. De volgende dag/avond (maandag dus) zou deze bezorgd worden.

Huur betalen

4 maart 2019
Ik had door mijn telefoonperikelen nog geen geld kunnen pinnen. Maleni (de zaakwaarneemster van de huisbaas) en Rashmi (van het makelaarskantoor) stonden er toch op langs te komen. Gezellig.
We spraken af dat ik de volgende dag het geld aan hen zou betalen. Voor 2 maanden, want ik had met de tandarts afgesproken dat de gehele excersitie vóór 1 mei zou zijn afgehandeld.

Helaas, per dag krijg je maar 40.000 roepie uit de ATM. Veel te weinig. Rashmi komt nu elke dag 40.000 roepie halen tot de volledige huur is voldaan.

Tandarts, het vervolg

Na het vertrek van Maleni en Rashmi ben ik toch even in de verwenstand gedoken en ben ik naar de pedicuresalon gegaan. Mijn hielen zagen er namelijk niet uit.

En toen ….., naar de tandarts. Ik werd allerhartelijkst ontvangen. Het is zo’n lief mens. Je zou er bijna graag heengaan om gewoon al je tanden te laten trekken. (bijna gelukt bij mij overigens)

Ze was in eerste instantie heel tevreden over het herstel. Ik zal niet teveel in details treden, maar er werd heel wat geboord, pinnen ingebracht en een tweetal kleine ontstekingen verwijderd. Daarna hechtingen er in. Natuurlijk alles onder verdoving, maar dat hielp niet overal even goed.

Ik meen dat in mijn rechter onderkaak het bot ook niet voldoende was aangegroeid zodat ze wat bot elders vandaan heeft toegevoegd. (= wat ik uit haar verhaal begrijp overigens)

Een van haar assistenten werd er op uitgestuurd om medicatie voor mij te halen en een ijsje om alles af te koelen. Tevreden, maar met aardig wat pijn ging ik naar huis.

Eenmaal thuis werd ik onwel. Van de pijn. Nadat ik wederom pijnstillers had ingenomen ben ik ben op de bank in slaap gevallen. De rest van de avond ging het weer wat beter, maar toch heel veel geslapen.

Herstellende

5 maart 2019
Heel veel geslapen en mijn medicatieschema gevolgd. Even naar de lokale supermarkt om yoghert, Yakult en fruit te halen. En naar de ATM.
Rond 12.00 uur kwam Rashmi weer om de volgende betaling op te halen. Waarschijnlijk zag ze hoe beroerd ik er aan toe was. Ze bood aan rijst met dahl (zijn groene of gele erwten) voor me te maken. En … aardbeienmilkshake. Sloeg ik uitaard niet af.

Rond 17.00 uur was ze terug. De rijst met dahl was erg lekker. De milkshake SUPER.

Het gaat steeds beter. Geen pijn meer. En ik voel de krachten in mijn lijf weer langzaam toenemen. Ik ga alleen voor de hoogst noodzakelijke dingen nog naar buiten. Voor de rest blijf ik nu binnen en rust veel. Heerlijk.

De eerste week terug

Zoals ik reeds aangaf wilde ik het de eerste week lekker rustig aan doen. Herstellen van de kaakoperatie.
Alleen voor het hoognodige ben ik de deur uit gegaan. Boodschappen doen, telefoonwinkel, ommetje maken. En voor de rest gewoon binnen. Rusten, wat administratie, Netflixen en mensen kijken. Naast mijn appartement heb je namelijk een Joggerspark. Geopend tussen 7 tot 10 en van 16 to 20 uur. Mensen doen daar de meest bijzondere oefeningen (slaat vaak helemaal nergens op) en lopen als slachtvee rondjes in het park. Maar ze doen tenminste wat aan exercising. Het zal wel allemaal.

Dat ik nog niet helemaal hersteld was de eerste dagen werd pijnlijk duidelijk. Op een van de korte wandelingen die ik dacht te moeten doen, struikelde ik over de secuur geplaveide weg ( niet dus; alleen de lucht is hier strak), op mijn schouder. Ja, die geblesseerde.
Gelukkig viel het mee, de pijn en de schade. Sterker nog, ik had de indruk dat de val juist geholpen heeft de schouder iets mobieler te maken. Ik kreeg van “zeer bezorgde familieleden” dan ook het advies nog een paar keer op m’n platte gezicht te gaan. Dan was ik er zo vanaf. Lief van ze hé???? 🙂

Afvallen

“Wie mooi wil zijn moet pijn lijden”. Nou heb ik het voordeel dat ik al heel mooi ben :):), maar het was toch hard nodig om wat kilo’s kwijt te raken.
De hele exercitie met mijn gebit helpt in ieder geval ook enorm om de door mij gestelde doelen te behalen. Inmiddels ben ik zo’n 17-18 kg kwijt. En nog zeker 10kg te gaan.
Momenteel leef ik voornamelijk op yoghert, banaan, milkshake, water en fruitjuices. De kilo’s vliegen er natuurlijk vanaf. Nog even volhouden dus.

Al mijn kleding zit meer dan ruim, dus binnenkort, wanneer ik dicht bij mijn doelstelling ben, moet ik mijn gehele garderobe gaan vernieuwen. Ik heb ook extra gaten in mijn broekriemen moeten laten maken.

Medische molen

Naast de gebitsperikelen heb ik de fysiotherapiebehandelingen ook weer opgepakt. Die schouder moet gewoon weer helemaal in orde komen.
Drie keer per week mag ik me daar melden. Dr. Aatif Noor (ja, hij is dus gediplomeerd arts en fysiotherapeut) gaat dan aan de slag om de schouder weer helemaal mobiel te krijgen. We gaan het meemaken.

Onderweg naar Dr. Noor – ik was maar eens gaan lopen, ongeveer 30 minuten – ben ik gestopt bij NM Medical. Van de tandarts moest ik een dezer dagen een foto’s laten maken van mijn kaken/gebit. Dus ik naar binnen om een afspraak voor a.s. maandag te maken.
“Oh, it can be right away. Only 5 minutes”, kreeg ik te horen. Wel even 600 roepie (€ 7.60) aftikken ja.
Nou die 5 minuten waren wat overdreven, maar binnen een kwartier stond ik weer buiten met de foto’s in de hand. Ook weer gedaan.

Aanstaande dinsdag mogen de hechtingen in mijn mond er weer uit. Hopelijk kan ik dan weer gewoon voedsel eten. Een heerlijk biefstukje zou me best smaken. 🙂

De eerste twee weken

17 maart 2019
Erg veel valt er niet te melden over deze twee weken. Die hebben vrijwel volledig in het teken van rust en herstel gestaan.
Zoals reeds gemeld moesten de hechtingen er deze week uit. Voor het eerst bij de tandarts hier zonder pijn te hebben ervaren. Binnen 5 minuten was alles eruit en kon ik weer vertrekken.
De tandarts leek het ook druk te hebben want ik had de indruk dat ze door wat stress werd geplaagd. Echtgenoot en dochter zaten ook al in de wachtkamer op haar te wachten.
Morgen, 18 maart, moet ik voor controle bij haar terug. Ik ga ervan uit dat er geen noemenswaardige bevindingen zijn.

Naast de tandarts ben ik weer volop in behandeling bij de Fysio. Driemaal per week mag ik me bij hem vervoegen.
De schouder wordt dan behandeld en mag ik ook allerlei oefeningen doen om de rug weer wat sterker te maken.
Ik loop er elke keer heen en ook weer terug. 25 minuten stevige pas. Kom daar ook altijd behoorlijk bezweet aan. En dan mag ik dus nog (buik- en rugspier)oefeningen doen. Zwaar moet ik zeggen.
Maar in combi met mijn aangepaste voeding heeft mag het resultaat er dan ook zijn.

Afvallen?

Vroeger, lang geleden, was er een serie op TV: “The invisible man” . Nog even en je zult mij ook moeten zoeken 🙂 . Nee hoor, valt best mee.
In Chiang Mai (Thailand) stond ik in de “ik verwen mezelf stand” en heb toen een nieuwe broekriem gekocht. De verkoper heeft hem perfect op maat voor me gemaakt.
Bij aankomst in India had ik nog 3 gaatjes over. Inmiddels is er nog maar 1 gaatje over en zal ik de riem dus moeten laten inkorten.
Vandaag had ik voor het eerst dat ik, toen ik het gevaarte voorop dat voor buik moet doorgaan, dacht “yes, nog even en dan is de berg (vrijwel) weg”.

Ik denk dat het ook helpt dat ik nu veel meer slaap dan in NL. Mijn lijf krijgt wat meer rust om te herstellen.
Voordat ik India verlaat wil ik eigenlijk het Himalaya gebergte zijn kwijtgeraakt. Ik doe mijn best.